Wasze komentarze

25

Wiecie, że Wasze komentarze są dla mnie na wagę złota, a może nawet bezcenne. Nie zawsze odpowiadam na wszystkie, bo moja doba ostatnio jakoś dziwnie się kurczy. Ale postanowiłam co jakiś czas odpowiadać hurtowo i przytaczać te, które szczególnie mnie zmusiły do myślenia. Bo warte są nie tylko mojej uwagi, ale też Waszej, a przecież nie każdy czyta komentarze. Znalazłam rozwiązanie- oto pierwsza partia:

„Nie mam dzieci i nie chcę mieć bo właśnie dlatego że mnie wkurzają. Irytują i są absorbujące. Współczuję wszystkim matkom”.

Miałam tak samo. Ale jeszcze bardziej współczułam tym, którzy chcieli mieć dzieci, a nie mogli.  No to zaszłam w ciążę, bo nie chciałam potem żałować. A tak serio, to dzieci irytują i wkurzają, pewnie.  Ale nikt, podkreślam: nikt i nic nie da ci takiej radości (a radości miałam w życiu wiele, to wiem). A czy coś da ci taką dumę, jeśli okaże się, że dziecko jest zwyczajnie mądre, a wszyscy mówią, że to po mamusi? A kiedy już skończą ci się wyzwania w pracy i skończą się kraje, do których chciałaś pojechać, to kto zapewni ci nieustanną rozrywkę?

„Moj czterolatek wkurza mnie odkąd sie urodził. Kocham go ale z wiekiem zaczynam obserwować inny rodzaj wkurzenia . Z mojej obserwacji wynika ze jest coraz gorzej”.

No jasne. I będzie coraz gorzej i gorzej. Jako miłośnik polskiej wsi porównam to do rolnika: jak rolnik sobie zasieje, tak sobie zbierze. Ile roboty włożymy w tego małego pędraka, taki potem wyrośnie motyl. Niektórzy zamiast wkładać energię w opanowanie frustracji swojego szkraba skupiają się na własnych cierpieniach i własnym ego. Jeśli na innych blogach i w poradnikach przeczytałyście, że trzeba dbać o swoją niezależność, swoją prywatną przestrzeń i życie wewnętrzne, to nie wierzcie w ani jedno takie słowo. Jedną rzeczą, o jaką będziecie dbać, to wasze dziecko i jego potrzeby. Potem będzie już lepiej, albo po prostu zapomnicie, czego kiedyś potrzebowałyście i o czym marzyłyście. Drobna pociecha? Jak dziecko pójdzie na studia odżyjecie. Chociaż w 2020 koniec świata… To chyba nie doczekamy się tych studiów…

„Czy Ty też tak masz że niektóre dzieci koleżanek, znajomych, albo w ogóle inne dzieci wkurzają Cię do granic możliwości? Mam problem ponieważ nie znoszę dzieci mojej sąsiadki i koleżanki z pracy. Czy to normalne?”

Cóż… nie bardzo. Kocham wszystkie dzieci. Bo wszystkie dzieci nasze są. Haha, koń by się uśmiał. Różne są dzieciaki i nie musimy ich kochać. Nie musimy ich nawet tolerować. Ale żadnej kobiecie nie radzę krytykować cudzych dzieci. Taka wściekła matka to potrafi wydrapać pazurami oczy… nawet, jeżeli te pazury obgryza od 5 klasy podstawówki. Najlepiej przeczekać. Dzieciaki wyrastają ze swoich dziwactw. Umiejętności wpuszczania jednym uchem i wypuszczania drugim można się nauczyć, a umiejętność ignorowania z kolei świetnie ćwiczy się chodząc po galerii handlowej z pustym portfelem.

„Jeśli chodzi o hormony to właśnie mi przypomniałaś jak to u mnie było, kiedy całą ciążę płakałam nie wiem z jakiego powodu. Raz to było ze smutku, raz ze strachu a nie raz jeszcze z powodu wspaniałego humoru i szczęścia. My kobity to mamy przeżycia”.

A przepraszam, nasi panowie to nie? My to przynajmniej wiemy, o co nam chodzi w danej chwili. Oni nie dość, że muszą radzić sobie z rozkminianiem, o co tym razem chodzi, to jeszcze muszą uporać się z własnym wkurzeniem faktem, iż nic nie rozumieją. Żyć z kobietą pod jednym dachem…to  dopiero trauma…

„Uważam tak jak przedmówczyni, że stres jest najwiekszym generatorem rozwoju dziecka i to już w życiu płodowym. Kiedys mądry profesor na mojej uczelni powedział że „Najlepszym lekarstwem na długie życie jest : DOBRZE SIĘ ODŻYWIAĆ I NICZYM NIE STRESOWAĆ” zapamiętam to na zawsze, gosc dobrze powiedział”.

Dokładnie. „Trzeba się wyluzować”, jak powiedział guru wszystkich polskich luzaków, czyli Laska-syn króla sedesów z arcydzieła polskiej kinematografii pt. „Chłopaki nie płaczą”. Wiadomo, że jak człowiek się stresuje, to wydziela się ten podstępny, mały zabójca, główny sprawca raków wszelakich, czyli wolny rodnik. Na początku było trudno, nie powiem. Człowiek chodził na rzęsach, pił po 5 kaw dziennie, byleby tylko w czasie trzech drzemek noworodka (potem dwóch niemowlaka, w końcu jednej – oseska) zdążyć: ogarnąć chałupę, ugotować obiady i desery, a jeszcze zdążyć trochę popracować. Człowiekowi nawet do głowy nie przyszło, że może się w tym czasie zdrzemnąć. Po czasie przyszło otrzeźwienie. Kiedy prawie spaliłam sobie ucho, bo akurat zadzwonił telefon w trakcie prasowania, powiedziałam: dość. Spasowałam. I wiecie co? Kiedy zaczęłam poświęcać mniej czasu obowiązkom, dom zaczął… jeszcze lepiej funkcjonować. Okazało się, że w stresie, który spowodowała presja, iż Lenka zaraz się obudzi, nie mogłam się zorganizować tak, jak należy. Kiedy odpuściłam, organizacja zdecydowanie się polepszyła. Polecam (musze zrobić sobie takie pieczątki z ziemniaka: „Ladygugu poleca” J )

„Denerwuje mnie jedno. Gdy jest bardzo małe dziecko rodzice mówią że jest już duże, w podstawówce to samo, w liceum mówi się że młodzież jest już w pełni dorosłe. Dziwna tendencja i ja robię wszystko aby swoim maluchom nigdy nie mówić „jesteś już duży”, to ma się nijak do wychowywania i według mojej opinii powoduje brak akceptacji. Oczywiście to moje zdanie”.

Właśnie też tego nie rozumiem. Najpierw rodzice powtarzają dziecku, że ma się zachowywać, bo jest już duży, a potem mówią mu „Nie twoja sprawa, bo jesteś dzieckiem” albo płaczą w poduszkę, że nie jest już dzidziusiem. To  w końcu chcą mieć w domu Piotrusia Pana czy Starego-Malutkiego? Pewnie, że dzieci oczekują podkreślania, jakie to są niezależne i dorosłe, ale oczekiwania rodziców, że faktycznie będzie się zachowywało rozsądnie i racjonalnie jest żałośnie niedojrzałe. Sami jesteśmy dziećmi w środku, jeśli myślimy, że dziecko jest w stanie kontrolować swoje emocje tak, jak dorosły. Pomijając fakt, że co drugi dorosły zachowuje się jak dziecko…

„Rany tak czytam i czytam Twojego bloga i nie mogę pojąć ile jeszcze ciężkich chwil przede mną. Mam półroczne dziecko a wydaje mi sie że już przeżyłam wszystko, przecież jeszcze szkoła, studia, praca, jego miłosci, zawody i porażki. Czy ja dam z tym wszystkim radę, jakim on będzie człowiekiem. Jestem przerażona, chciałabym żeby zawsze był małym słodkim bobasem, którego największym problemem jest głód czy kupka w pieluszce”.

Ja też mam dreszcze, kiedy o tym myślę. Znalazłam więc rozwiązanie: staram się o tym nie myśleć. Tylko gdy wystawiam ciuchy Lenki na allegro jakaś gula rośnie w gardle. Ale marzę też o chwilach, kiedy będzie można z nią pogadać o istocie bytu, a potem przejść do poważniejszych tematów. Bo przecież dziecko wychowane przeze mnie nie może być nudne, prawda? Chyba tak powinna myśleć każda matka: marząc o momencie, kiedy będzie można pójść w końcu razem w góry, nie martwiąc się, że mu się tyłek odparza w nosidełku. Rodzice myśląc o porażkach i zawodach swoich dorosłych dzieci nie pamiętają, że sami przeszli dokładnie tę samą drogę i nic się im nie stało, żyją, mają się lepiej lub gorzej, ale w końcu minęło. Świat się kręci. Wszystko płynie, jak powiedział klasyk. W końcu i tak zjedzą nas robaki…

25 komentarzy

  1. Super wpis, może stworzylabys notkę o organizacji? Wiele matek musi nad tym sporo popracowac, a Ty jesteś istnym wzorem super -zorganizowanej młodej mamy. Jak udaje Ci się planować posiłki na cały miesiąc do przodu? 🙂

  2. Ile Lenka miała na tym zdjęciu? jaka malutka nie podoba w ogole do siebie

  3. jowitatta on

    Uwielbiam Pani poczucie hmoru i ten dreszczyk emocji przy każdym czytaniu wpisu.

  4. Cicho liczyłam że znajdze się tutaj mój komentarz na który nie otrzymałam odpowiedzi pod postem, ale jak zwykle mnie Pani nie zawiodłai jest i ….. DZIEKUJE ZA ODPOWIEDZ w prawdzie liczylam na inna ale jest super !

  5. Świetny pomysł z tym odpowiadaniem na komentarze w osobnym wpisie. Dzięki temu możemy poznać z jakimi problemami borykają się czytelnicy i wyrazić swoje zdanie. 🙂 A zdjęcie śliczne – proste i według mnie aż bije z niego matczyna miłość i zadowolenie z bycia matką. 🙂

  6. wierna czytelniczka on

    Z chęcia komentuje Twojego bloga, lubie więc się udzielam 🙂

  7. kassska on

    Bardzo ładnie wyszłaś na tym zdjęciu, super Ci z taka grzywczką na boku, jestem zachwycona Twoja urodą, nie dziwne ze Lenka z roku na rok coraz ladniejsza – uroda po mamusi.

  8. xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx on

    Przeczytałam wszystkie te komentarze, kurde sama też stoję przed róznymi dylematami, dobrze gadaja te Twoje best frends czytelniczki, nawet moj komentarz tez tam sie znalazł 🙂 ale nie powiem który ! 🙂

  9. Się uśmiałam z niektórych komentarzy, w sumie to niktore są dość interesumące, warto zadac sobie takie pytania jak u niektórych

  10. Urzeczona on

    Ciekawy blog, dopiero rozpoczynam z nim „przygodę”, dobrze jest czasem spojrzeć na pewne kwestie oczami innych. Pozdrawiam, dobra robota.

  11. BIAŁA POLEWKA czyli góralska biała zupa na wędzonce

    z tego co się orientuję to znana jest tylko w malowniczej Tójwsi położonej na Południu Polski w Beskidzie Śląskim.

    Na wywarze z kości, żeber lub mięsa wędzonego w towarzystwie liści laurowych, ziela angielskiego no i czosnku, zalanej, UWAGA – gorącym MLEKIEM w proporcji 1/4 , na koniec doprawionej pieprzem solą i świeżo przetartym czosnkiem i koniecznie ukoronowanej zielonym szczypiorkiem.

    Można podawać z makaronem typu kolanka, rurki lub po prostu z ziemniakami.
    Jeśli chcemy by zupa była daniem głównym to dodajemy kawałki mięsa z wywaru i ziemniaki.

    Jeśli zależy nam na drugim daniu to mięso z wywaru, podajemy z ziemniakami/kaszą do tego najsmaczniej z kapustą zasmażaną a w wersji light z ugotowanymi i startymi burakami.

    Ot, takie nasze tradycyjnie góralskie jadło. Proste w przygotowaniu a smaczne. Można się przyczepić soli, której w mięsie wędzonym sporo no ale jak częstuję gości spoza Trójwsi to zawsze sobie chwalą i życzą by następnym razem też przygotować. Od czasu do czasu myślę, że nie zaszkodzi 😉

    Wędzonka w postaci kawałków szynki, żeber lub kity. Im więcej tym lepiej ale 0,5 kg na trochę ponad litr wody wystarczy

    1,25 litra wody

    3 liście laurowe
    2 ziela angielskie
    5 ząbków czosnku ( 3do wywaru , 2 do starcia na świeżo
    pieprz sól do smaku
    szczypiorek
    mleko 2% w proporcji 1/3 lub 1/4 do ilości wywaru, który otrzymamy pod koniec gotowania.

    makaron typu kolanka, rurki lub muszelki. Domowej roboty makaron wskazany ale najlepiej jak będą to szerokie wstążki.
    lub ziemniaki ugotowane

    Wędzonkę zalewamy wodą.
    Dodajemy liście, ziele i ząbki czosnku. Gotujmy do momentu aż wywar nam się zredukuje i będzie esencjonalny.
    Do Wazy przegniatamy czosnek zalewamy odcedzonym wywarem, dolewamy gorące mleko posypujemy posiekanym szczypiorkiem . Dosmaczamy świeżo zmielonym pieprzem. Podajemy z tym czym lubimy czyli ugotowanym makaronem lub ziemniakami. Sól stawiam na stół jak ktoś/ktosia ma ochotę to sobie dosmacza.

    Smacznego!

    • Barbara on

      no i z pośpiechu w nieodpowiednim miejscu dodałam, także proszę usunąć 😉

  12. Na tym zdjęciu jesteś podobna do głównej bohaterki z filmu 50 twarzy Greya

Odpowiedz